Kışın orman tabanında hareketsiz duran küçük bir kurbağanın kalp atışı duyulmuyor. Vücudunun bir kısmı donmuş. Baharda aynı hayvan yeniden hareket edebiliyor.
Buzun nerede oluştuğu belirleyici
Orman kurbağası, kışı suyun derininde geçirmek yerine yaprak örtüsüne sığınabilen bir türdür. Bu örtü onu bir ölçüde yalıtsa da donma sıcaklıklarından tamamen korumaz. Vücudunda hücrelerin dışında buz oluşmasına dayanabilir. Hücre içindeki buz ise çok daha yıkıcıdır. Bu nedenle hayvanın uyumu, bütün vücudu gelişigüzel dondurmaktan farklıdır: Hücrelerin yapısını ve içeride kalan suyu koruyan süreçler devreye girer.
Şeker, hücrenin su kaybını sınırlar
Donma başladığında karaciğerden büyük miktarda glikoz salınır. Bu şeker hücrelerde birikerek dışarıdaki buz oluşumunun yarattığı su kaybını azaltmaya yardımcı olur. Alaska Üniversitesi araştırmacıları, doğal ortamda izlenen kurbağaların dokularında laboratuvar koşullarındakilerden daha fazla glikoz birikebildiğini buldu. Sonbahardaki tekrarlayan donma ve çözülme dönemleri bu hazırlığı etkileyebilir. Şeker burada yiyecek olmanın ötesinde, hücreleri zor koşullarda koruyan bir işlev üstlenir.
Hayatta kalmanın bir sınırı var
Soğuk dönemde kalp ve solunum durabilse de hücreler yaşamını korur. Çözülmeyle birlikte vücut işlevleri geri döner. Bununla birlikte her popülasyonun aynı sıcaklığa, aynı süre boyunca dayanması beklenmez. Alaska'daki saha araştırmalarıyla daha güneydeki hayvanların sonuçları farklıdır. Bu yüzden bu özelliği bütün kurbağalara ya da her türlü dondurma koşuluna genellemek yanlış olur. Araştırmanın değeri, bu özel korumanın nasıl çalıştığını çözmesindedir.
Orman kurbağası kışın ölüp yeniden dirilmez. Vücudunda buz oluşurken hücrelerini koruyabilen, koşullara bağlı bir hayatta kalma stratejisi kullanır.
MERAKIN BİR DAYANAĞI OLSUN.
Kaynağına git.
Bu anlatıyı hazırlarken başvurduğumuz kaynaklar.
ABD Millî Park Servisi — Orman kurbağasının kış stratejisi Alaska Üniversitesi Fairbanks — Doğal ortamda glikoz ve donmaya dayanma araştırması
